นึกถึงอาหารยอดนิยมของคนไทย ที่กินได้กินดี ทั้งเหนือ อีสาน กลาง ใต้ เลยไกลไปจนถึงต่างประเทศ คงจะไม่มีอะไรเกินหน้า “ส้มตำ” ไปได้ ยิ่งมีไก่ย่างกับข้าวเหนียว ร้อนๆ เสริมด้วย ลาบ กับ ยำวุ้นเส้น อย่างละจาน ด้วยแล้ว… รู้สึกว่าทั้งคนอ่านกับคนเขียนจะพลอยน้ำลายสอ ไปตามๆ กัน

    เขียนมาเสียขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับส้มตำเป็นแน่แท้ แต่ถ้าเป็นระดับครัวปุ้นเต่แล้ว ต้องไม่ธรรมดา ส้มตำที่ว่านี้ จึงไม่ใช่ส้มตำจากดินแดนที่ราบสูง ภาคอีสาน ถิ่นกำเนิดดั้งเดิมของความแซบ แต่เป็นส้มตำภูเก็ต ขนานแท้ ที่หลายคนอาจจะบอกว่า “มีด้วยเหรอ”… “มีสิจ๊ะ” พะโล้ตอบให้

    ส้มตำแบบทั่วไป คนทำเขาจะสับมะละกอดิบให้เป็นเส้นฝอย แต่ส้มตำภูเก็ต จะใช้มะละกอห่าม ออกสีเหลือง เอามาสับให้เป็นชิ้นหยาบๆ หลังจากนั้นเอาไปคลุกกับน้ำมะขามเปียกเพื่อให้มะละกอนุ่ม และอมรสเปรี้ยว ตั้งพักเอาไว้ คราวนี้ได้เวลาลงครก โดยการเอาพริกไทยดำ พริกสด ปลาฉิ้งฉ้างหรือกุ้งแห้ง หัวหอม กะปิสักเล็กน้อย และที่เด็ดสุด คือ ขนมถั่วตัดสัก 2-3 ชิ้น ใส่ลงไปรวมกัน แล้วตำ ตำ ตำ… ขั้นตอนนี้ ไม่แตกต่างเท่าไร กับส้มตำทั่วไป

    ตำจนได้ที่ ตักใส่จานขึ้นมาคลุกกับมะละกอ ที่เตรียมไว้ ปรุงรสด้วยน้ำตาลทรายแดง และซีอิ้วขาว ( คนจีนภูเก็ต นิยมกินซีอิ้วขาว หรือที่เรียกว่า จู้เช้ง แทนความเค็มของน้ำปลา) ชิมให้ได้ทั้งเปรี้ยว เผ็ด หวาน มัน เค็ม แล้วยกขึ้นเสริ์ฟได้เลย

    และที่แปลกกว่าใคร ส้มตำภูเก็ตขนานแท้ ต้องกินกับข้าวมันกะทิ แกล้มกับยอดใบมะยม ใบทองหลาง หรือไม่ก็ยอดมันสำปะหลัง… ถึงไม่มีไก่ย่าง ข้าวเหนียว แต่ได้บรรยากาศสบายๆ ใต้ต้นไม้ริมทะเล หรือ ใต้ต้นไม้หน้าบ้าน กินไป นั่งคุยไป ประสาคนกันเอง แค่นี้ก็สุขใจ อิ่มสบายท้อง